STYLE TIPS
ΝΕΕΣ ΤΑΣΕΙΣ
STREET STYLE

More News

Οι Ελληνες φωτογραφοι που πρεπει να ακολουθησεις στο Instagram [part 2]


Μπορεί τα social media να αποτελματώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις, ωστόσο φαίνεται να φέρνουν τον άνθρωπο πιο κοντά με την καλλιτεχνική διάσταση του εαυτού του. Πράγματα και μέρη που προσπερνάμε αδιάφορα, θα φωτογραφηθούν από τον φακό κάποιων καλλιτεχνών για να σου αποδείξουν ότι η ομορφιά υπάρχει ακόμη και στα πιο απρόσμενα σημεία. Κι αν εσένα σου ακούγεται κλισέ, τότε γιατί δεν τα έχεις προσέξει ποτέ;

Οι παρακάτω Έλληνες φωτογράφοι -ή έστω λάτρεις της φωτογραφίας- επαναπροσδιορίζουν τον αντικειμενικό κόσμο, και σου παρουσιάζουν μια πτυχή της απλής καθημερινότητας που δεν είχες παρατηρήσει. Η έλλειψη παρατηρητικότητας υφίσταται, είτε σε ασυνείδητο επίπεδο λόγω των γρήγορων ρυθμών ζωής που σε απομακρύνουν από τυχόν καλλιτεχνικές αναζητήσεις κι απολαύσεις, είτε σε συνειδητό επίπεδο όταν επιλεκτικά αντιλαμβάνεσαι τον περιβάλλοντα χώρο με αρνητικότητα. Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι λογαριασμοί στο Instagram που αξίζουν την προσοχή σου, γιατί μέσα στον αρνητισμό και τα posts επιφανειακής καλοπέρασης, εκείνοι επιλέγουν να σου δείξουν αυτό που βλέπουν κι εσύ αγνοείς. Αυτό που, εάν το έβλεπες, ίσως να αντιλαμβανόσουν διαφορετικά κάποιες εκφάνσεις της καθημερινότητας.


Ο George Bozouris επιλέγει να βλέπει τα μικρά ίχνη θερμότητας που κρύβονται μέσα στο γκρίζο. Τα διάφορα στιγμιότυπα της πόλης χρωματίζονται με το ηλιοβασίλεμα κι αποκτούν μια διάσταση σχεδόν ονειρική, κάνοντάς σε να απορείς εάν είναι η ίδια Αθήνα στην οποία ζεις κι εσύ. Η άγνοια του αισθητικά ωραίου από την πλευρά της μάζας, αποκτά αναγνώριση από την ματιά του ενός. Το ανθρώπινο στοιχείο -όταν αυτό υπάρχει- φαίνεται να υπονοεί κινησιολογικά μια διάθεση υπεροχής ή ακόμη και υπερδύναμης. Άλλες φορές αναδεικνύει τους ταχείς ρυθμούς σε συνδυασμό με την στατικότητα των κτηρίων. Κτήρια επιβλητικά που αλλοιώθηκαν από graffities, λεωφόροι από τις οποίες όλοι βιάζονται να ξεφύγουν. Μία διέξοδος. Αυτό είναι οι φωτογραφίες του -μία διέξοδος του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον περιβάλλοντα χώρο.




Από τους καλλιτέχνες που ξέρουν να εκμεταλλεύονται το φυσικό τοπίο που τους δίνεται είναι ο Bill Thanopoulos, που το feed του είναι γεμάτο από θάλασσα και γαλάζιες αποχρώσεις. Η προσεγμένη minimal αισθητική αποκτά χρώμα κι ένταση, δημιουργώντας ένα γαλήνιο αποτέλεσμα. Το ανθρώπινο στοιχείο φαίνεται αποκομμένο από τον αντικειμενικό μας κόσμο, και βρίσκεται σε μια απόλυτη αρμονία με τον κόσμο που δημιουργεί στις φωτογραφίες του. Είναι σαν προέκταση του χώρου, άνθρωπος και περιβάλλον συνυπάρχουν κι αλληλοσυμπληρώνονται. Το νερό που συχνά συμβολίζει τον κύκλο της ζωής, απαθανατίζεται με την ίδια την ζωή, την ανθρώπινη ύπαρξη που φαντάζει μικρή αλλά όχι ασήμαντη μέσα στο γαλάζιο. 





Το ατμοσφαιρικό Instagram της MyrToi (Myrto Grigoriou) μοιάζει σαν να αποτελείται από στιγμιότυπα κάποιας ταινίας των 90's. Η ίδια έχει αναφέρει ότι όσον αφορά την αισθητική της, αντλεί έμπνευση από ταινίες όπως η ευρέως αγαπημένη, Le Fabuleux Destin d' Amelie Poulain. Οι φωτογραφίες της αποπνέουν ένα νοσταλγικό ρομαντισμό, που ίσως ευθύνεται στον τρόπο με τον οποίο "παίζει" με τον ήλιο ή στις λιλά αποχρώσεις που προσθέτει σε μικρές λεπτομέρειες. Μοιάζει σαν να πλέκει ένα εγκώμιο προς το γυναικείο σώμα, και παρά το κινηματογραφικό ύφος, τα πάντα διακατέχονται από μια γαλήνια φυσικότητα.





Δύο μορφές τέχνης συναντώνται στο Instagram account Inspirationgr -η αρχιτεκτονική και η φωτογραφία. Κτήρια που φωτογραφίζονται από πολλούς, όχι όμως με την ιδιαίτερη ματιά που διαθέτει ο Nikos Shisios. Οι φωτογραφίες του είναι σχεδόν "OCD friendly", κι αυτό διότι τα πάντα βρίσκονται σε μια γεωμετρική εντέλεια, ο ορισμός του aesthetically pleasing. Το ανθρώπινο στοιχείο αναδεικνύεται κατά έναν μινιμαλιστικό τρόπο, αφήνοντας την αρχιτεκτονική του εκάστοτε κτηρίου να κυριαρχήσει στην φωτογραφία, υπενθυμίζοντας ίσως ότι ακόμη και το πιο επιβλητικό κτίσμα εξακολουθεί να παραμένει ανθρώπινο δημιούργημα.




Η Marielleko άλλοτε παίζει με τον μινιμαλισμό κι άλλοτε αναδεικνύει τον άνθρωπο σαν προέκταση της φύσης. Οι φωτογραφίες της διακατέχονται από μια ιδιαίτερη vintage αισθητική, με σκοτεινό ύφος, ενώ πολλές από αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν σκηνή από καλαίσθητη ταινία θρίλερ. Το γυμνό σώμα απεκδύεται τον μανδύα της σεξουαλικότητας και καταλήγει σε έναν σκοτεινό ρομαντισμό. Ο άνθρωπος φαίνεται να βρίσκεται σε μια μάχη μεταξύ της αναζήτησης του εαυτού του και κάποιες φορές της αναζωπύρωσης της σχέσης του με το φυσικό τοπίο.




Η urban αισθητική δεν είναι τόσο απλή όσο πιστεύεται ότι είναι. Το account pvp3_ του Pavlou Vasilopoulou μπορεί να σου αποδείξει ότι χρειάζεται τεχνική και παρατηρητικότητα για να διακρίνεις τις μικρές λεπτομέρειες της πόλης που την κάνουν μοναδική, αλλά και την σωστή οπτική γωνία ώστε να αποτυπώσεις το μέρος με τρόπο που διαφέρει από τους συνηθισμένους. Οι χρωματικές αντιθέσεις και το πάντρεμα ψυχρού και θερμού χαρίζουν μια εκκεντρική χροιά στα τοπία του και παίζει συχνά με την θέση του φωτογράφου. Πότε μπροστά και πότε πίσω από τον φακό, ο φωτογράφος δημιουργεί ένα καλλιτεχνικό inception προσδίδοντας αμεσότητα στην λήψη.



Ο Thanosbee απαθανατίζει στιγμές, τόσο σύντομες που ακόμη και η κάμερα θα δυσκολευόταν να μαγνητίσει. Πολλές φωτογραφίες του φαίνεται σαν να κρύβουν ένα ενδιαφέρον στόρυ, συνήθως ανθρωποκεντρικό. Στο background θα μπορούσε να παίζει ένα ηχητικό με την ιστορία του κάθε ατόμου, σαν ένας ήσυχος μονόλογος. Κοντινές λεπτομέρειες, που σε αναγκάζουν να εστιάσεις σε στιγμές που νομίζεις ότι ξέρεις, αλλά δεν έχεις παρατηρήσει ποτέ. Να εστιάσεις στις ρυτίδες ενός χαμόγελου ή στο βλέμμα ενός σκύλου. Η ωμή αντανάκλαση της πραγματικότητας που επιλέγουμε να αγνοούμε σαν κάτι δεδομένο. 


Η urban αισθητική του Zizanius, ή αλλιώς Alx Antoniadi, μοιάζει σαν να γνέφει φιλικά προς την επιστημονική φαντασία. Σαν "εξωγήινες" φωτεινές ενδείξεις, το light painting μετατρέπει τις φωτογραφίες του σε έναν καινούριο συμπαντικό κόσμο. Συχνά αποτυπώνει την ταχύτητα σε ψυχεδελικό στιγμιότυπο, ενώ άλλοτε φωτογραφίζει τον άνθρωπο να φλερτάρει με το υπάρχον φυσικό τοπίο. Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι δρόμοι από το urban style, που όμως αποτυπώνονται με έναν καλαίσθητο τρόπο, κάνοντας μας να απορούμε πώς γίνεται η κίνηση να φαίνεται τόσο εντυπωσιακή.



Φιλικό disclaimer: Το κείμενο αυτό δεν ενέχει ίχνος κριτικής -παρά μόνο θαυμασμού.

Διαβάστε το Part 1 εδώ.

Οι γυναίκες θα έπρεπε να υποστηρίζουν τις γυναίκες




Έχοντας υπόψη τον σεξισμό που επικρατεί -εσωτερικευμένο και μη, μια μικρή ελπίδα αναζωπυρώνεται όταν βλέπεις γυναίκες να υποστηρίζουν άλλες γυναίκες. Ένα απλό παράδειγμα είναι η Adele, που όταν παρέλαβε το βραβείο Best Album στα φετινά Grammys προτίμησε να τιμήσει την Beyonce, αντί να δώσει έναν τυπικό ευχαριστήριο λόγο στην σκηνή. Οι κριτικοί έχουν χαρακτηρίσει το Lemonade ως την καλύτερη δουλειά της Beyonce μέχρι στιγμής, και είναι συναρπαστικό να βλέπεις ότι πιστεύει το ίδιο και μια άλλη μεγάλη καλλιτέχνις, πόσο μάλλον η νικήτρια του ανάλογου βραβείου. 

Είναι τόσο ασυνήθιστο να ακούς μία γυναίκα που βρίσκεται στην κορυφή της καριέρας της, να επισημαίνει ότι δεν είναι η καλύτερη -ότι θεωρεί πως μία άλλη γυναίκα έχει πετύχει κάτι καλύτερο από εκείνη. Κι αυτό είναι μονάχα ένα παράδειγμα  της επικαιρότητας. Ενώ αυτό το άρθρο θα μπορούσε να έχει καθολική απήχηση, στην πραγματικότητα πρέπει να δοθεί μια επιπλέον έμφαση στην σχέση μεταξύ των γυναικών.

Υπάρχουν δύο αντιλήψεις: Σύμφωνα με την πρώτη, η "Righteous" γυναίκα υποστηρίζει τις υπόλοιπες εξαιτίας ενός έμφυτου ηθικού ενστίκτου, που υποβόσκει λόγω του σεξισμού που βιώνουν όλες οι γυναίκες, και ως εκ τούτου λειτουργεί σαν ένα είδος προστασίας και αλληλοϋποστήριξης. Σύμφωνα με την "Queen Bee" αντίληψη, οι γυναίκες ανταγωνίζονται η μια την άλλη προκειμένου να αναδειχθούν περισσότερο. 

Η Queen Bee αντίληψη έχει αρκετά κενά και γενικεύσεις. Όταν δύο άντρες ανταγωνίζονται μεταξύ τους, θεωρείται υγιής αντίδραση ενώ όταν συμβαίνει το ίδιο ανάμεσα σε δύο γυναίκες θεωρείται καρικατούρα του Mean Girls. Έρευνες έχουν δείξει ότι πολλές φορές τα ποσοστά αντρών που έχουν διάθεση ανταγωνισμού και σχολιασμού (gossip) είναι υψηλότερα από εκείνα των γυναικών, και παρ' όλα αυτά επικρατεί ακόμη η αντίληψη ότι υπάρχει μίσος μεταξύ τους. Ωστόσο, αυτή η νοοτροπία πηγάζει πολλές φορές από τις ίδιες τις γυναίκες, που έχουν αντιληφθεί λαθεμένα την έννοια του υγιούς ανταγωνισμού.

Εξαιτίας των social media δίνεται τεράστια τροφή για σύγκριση μεταξύ του εαυτού μας κι άλλων γυναικών. Ας αφήσουμε προς το παρόν το θέμα της εικόνας και της σεξουαλικότητας, του slut shaming και των στερεοτύπων, κι ας ασχοληθούμε με τα επαγγελματικά επιτεύγματα. 

Τα social media και οι πληροφορίες που διαχέονται σε αυτά, χρησιμοποιούνται συχνά σαν ένας τρόπος να συνειδητοποιήσεις το επίπεδο στο οποίο βρίσκεσαι εσύ, με το να παρατηρείς σε ποιο επίπεδο βρίσκονται οι άλλοι. Ακούγεται θλιβερά αβάσιμο, σωστά; Ένας μικρός επαγγελματικός ανταγωνισμός μπορεί να φέρει θετικά αποτελέσματα, αλλά όταν αρχίζουμε την σύγκριση, ταυτοχρόνως προχωράμε και σε διαχωρισμό. Η σύγκριση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ισχύ όταν οι διάφορες διαβαθμίσεις γίνονται ακόμη πιο αισθητές στον ίδιο τον επαγγελματικό χώρο, κι όχι απλώς πίσω από μια οθόνη.

Είναι τόσο απελευθερωτικό να παραδεχτούμε ότι ακόμη κι όταν δουλεύουμε σκληρά, οι γυναίκες τις οποίες "ανταγωνιζόμαστε" στην πραγματικότητα είναι εκείνες που αξίζουν να "κερδίσουν". Αντί να ανησυχούμε για το ποιος θα μας προσπεράσει καθώς προσπαθούμε να φτάσουμε στην κορυφή, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή την ενέργεια πιο αποτελεσματικά γιορτάζοντας τα επιτεύγματα των άλλων γυναικών.

Η Washington Post είχε αναφέρει ότι τα επιτελικά στελέχη γυναικείου φύλου στο γραφείο του Obama, διαμόρφωσαν μια στρατηγική "ενίσχυσης". Καθώς οι γυναίκες ήταν η μειονότητα στο γραφείο, συχνά οι ιδέες τους αγνοούνταν ή αποδοκιμάζονταν χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι εάν μια γυναίκα είχε μια ενδιαφέρουσα ιδέα σε κάποιο meeting, οι υπόλοιπες γυναίκες θα επαναλάμβαναν την ίδια ιδέα αναπτύσσοντάς την και δίνοντας παράλληλα credits σε εκείνη που το σκέφτηκε πρώτη. Ακόμη και αυτό που έκανε η Adele ήταν ένα είδος στρατηγικής ενίσχυσης. Θα μπορούσε να είχε δεχτεί το βραβείο χωρίς να αναφέρει τίποτα, αντιθέτως επέλεξε να επευφημήσει την δουλειά μιας άλλης γυναίκας.

Η κορυφή είναι μια, και οι διεκδικητές της πολλοί. Θα είναι σχεδόν αδιανόητο να επιτύχουμε τις καλύτερες δυνατές επιδόσεις μας, όσο παρατηρούμε διαρκώς σε ποιο σημείο βρίσκονται οι υπόλοιποι. Όταν η κορυφή αποκτά εμμονική διάσταση, τότε η σύγκριση είναι αναπόφευκτη και κάτι τέτοιο οδηγεί στον θάνατο της δημιουργίας. 

Σύμφωνα με ένα παλιό ρητό "Εάν είσαι ο πιο έξυπνος σε ένα δωμάτιο, τότε είσαι σε λάθος δωμάτιο". Αν αποδεχτούμε το γεγονός ότι υπάρχουν κι άλλα άτομα στον τομέα μας που διαθέτουν περισσότερο ταλέντο από εμάς, αυτό δεν μας υποβιβάζει καθόλου -απεναντίας μας δίνει έμπνευση. Εάν είμαστε πραγματικά παθιασμένοι με αυτό που κάνουμε, τότε θα πρέπει να θαυμάζουμε τις γυναίκες που το πετυχαίνουν καλύτερα από εμάς. Κι έτσι θα αναγνωρίσεις ότι δεν είναι μονάχα η προσωπική σου επιτυχία για την οποία ενδιαφέρεσαι, αλλά και η επιτυχία του πολιτισμού. 


Clothes Rack: Η decor τάση των fashionistas



Τους τελευταίους μήνες δεν υπάρχει fashion blogger στο Instagram που να μην έχει αναρτήσει την τελευταία της αγάπη όσον αφορά το decor του δωματίου της: το clothes rack. Πρόκειται για έναν εύκολο κι εντυπωσιακό τρόπο να δώσεις στυλ αλλά και λίγη παραπάνω οργάνωση στο δωμάτιο σου.

Μπορείς να το έχεις για καθαρά πρακτικούς λόγους, ή και με minimal αισθητική κρεμώντας μόνο ελάχιστα λευκά T-shirts. Γίνε όσο creative θέλεις και πάρε έμπνευση από τις παρακάτω φωτογραφίες.

minimal room decor

clothes rack pinterest

clothing rack diy

clothes rack tumblr

κρεμαστρα ρουχων

Η μοναχικότητα είναι υποτιμημένη



Οι άνθρωποι φοβούνται να είναι μόνοι τους. Αισθάνονται ανασφάλεια όταν κάνουν ακόμη και την πιο απλή ασχολία μόνοι τους. Σπάνια βλέπεις ανθρώπους να είναι μόνοι σε μια καφετέρια, κι όταν γίνεται αυτό συνήθως έχουν το wifi σαν συντροφιά, μη ξεκολλώντας το βλέμμα τους από την οθόνη. Όχι επειδή βλέπουν ή διαβάζουν κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον στο κινητό τους, αλλά γιατί φοβούνται πως αν κάποιος τους δει να απολαμβάνουν την παρέα του εαυτού τους, θα τους χαρακτηρίσουν outsider ή ακόμη και creepy. Από πότε η μοναχικότητα έγινε creepy;

Από τότε που η ανασφάλεια μετατράπηκε σε εξαναγκαστική εξωστρέφεια. Αλληλοεξαρτόμαστε τόσο πολύ από τους υπόλοιπους, που ξεχνάμε να βρούμε την ευτυχία στον εαυτό μας. Έχουμε συνδέσει την ευτυχία με την ποσότητα -πόσοι άνθρωποι συναποτελούν τον περίγυρό μας, πόσες σχέσεις είχαμε, και σε μια ακραία περίπτωση, πόσα likes λαμβάνει μια φωτογραφία. Ακραία, αλλά υπάρχουσα. 

Ακόμη και τα social media όμως, είναι μια απεγνωσμένη κοινωνική αναρρίχηση: "Κοιτάξτε πόσο ενδιαφέρουσα και γεμάτη είναι η ζωή μου". Κατασκευάζεις την εικονική ευτυχία σου προκειμένου να την παρουσιάσεις στα μάτια των "φίλων" σου στο Facebook, ενώ την ίδια στιγμή απομονώνεις τον εαυτό σου από τους άλλους και υπερμεγενθύνεις την μοναξιά σου. Αλλά δεν πειράζει, κοίταξε πόσα likes πήρες!

Φτάνεις σε ένα σημείο, να μην ξέρεις καν ποιος είσαι πραγματικά -έξω από τον εικονικό κόσμο που έχεις επιλέξει να χτίσεις. Γιατί πολύ απλά, έχεις ξεχάσει να περάσεις λίγο χρόνο με τον εαυτό σου, να ανακαλύψεις ιδιαίτερες πτυχές του χαρακτήρα σου, τι μπορείς να καταφέρεις, τι μπορείς να δημιουργήσεις, τι πραγματικά σε κάνει να γελάς όταν δεν σου "επιβάλλει" το γέλιο ένα πολυφορεμένο meme. Κι όλα αυτά, για τον φόβο του πώς θα γίνει αντιληπτή η επιλεγμένη μοναχικότητα σου από τους άλλους.

Το να είσαι δημοφιλής είναι υπερεκτιμημένο. Το να βρίσκεσαι σε πολλούς κοινωνικούς -ανούσιους- κύκλους, να γνέφεις φιλικά σε άτομα που γνωρίζεις ελάχιστα, δεν σου προσφέρει τίποτα, απλώς σε κάνει να νιώθεις καλύτερα. Το να είσαι μοναχικός είναι υποτιμημένο. Ίσως να αισθανθείς άβολα στην αρχή γιατί είναι μια καινούρια εμπειρία, αλλά σταδιακά αποκτάς μια αυτοδυναμία που σε στέλνει ψηλότερα από τους άλλους. Όχι με κάποια σνομπ, αφ' υψηλού έννοια, αλλά με την έννοια ότι μπορείς να κάνεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου ευτυχισμένο, δίχως να στηρίζεσαι σε κάποιον άλλον.


Δεδομένου ότι είμαστε εγγενώς κοινωνικά πλάσματα, μας εγκαθιστούν έμμεσα την αντίληψη ότι η ευτυχία προκαλείται μέσω της αλληλεπίδρασης, κάτι που ισχύει. Ωστόσο, έχουμε απεκδυθεί την εξατομίκευση μας και συσσωρεύουμε τους εαυτούς μας στο πολιτιστικό παραδειγματισμό. Και η συμμόρφωση αυτή εκτρέφει την στασιμότητα.

Το κατασκεύασμα της "αγάπης" μας δίνει το πιο καθολικό παράδειγμα. Πείθουμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε κατά το ήμισυ ολοκληρωμένες οντότητες, κι ότι πρέπει να βρούμε το άλλο μας μισό για να βιώσουμε την πραγματική ευτυχία. Ξεχνάμε όμως ότι δεν βρίσκεις την αγάπη, δεν εξαναγκάζεις τον εαυτό σου σε αυτήν, απλώς συμβαίνει -you don't find love, you just fall.

Η αγάπη αποκτά την μορφή ασπίδας ενάντια στην μοναξιά, μια αναγκαιοποίηση αντί για μια συμπαντική ανταμοιβή. Έτσι οι σχέσεις μετατρέπονται σε προσδοκία, και η μονογαμία σε επιφανειακή δήλωση μη- μοναχικότητας. Εάν είσαι single σίγουρα θα έχεις ακούσει την ερώτηση "γιατί δεν έχεις σχέση;" ως εάν πρέπει να βρίσκεσαι σε σχέση σε κάθε σημείο της ζωής σου προκειμένου να συμβαδίζεις με αυτό που εκλαμβάνεται ως "φυσιολογικό". 

Όταν είσαι μόνος αποκτάς περιέργεια για περισσότερα πράγματα, εξασκείς το μυαλό σου, εξελίσσεις τον χαρακτήρα σου και τις δυνατότητες σου, γίνεσαι ανεξάρτητος. Η ανεξαρτησία δεν θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ως υπερδύναμη. Είναι σίγουρα ένα τεράστιο προσόν, αλλά προκειμένου να ζήσεις επί της ουσίας, δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεις τα πάντα μόνος σου. Ναι μεν χρειάζεται δύναμη να είσαι μόνος απέναντι σε δύσκολες καταστάσεις, αλλά θέλει ακόμη περισσότερη δύναμη να δεχτείς βοήθεια -αν όχι απαραίτητα επειδή την χρειάζεσαι, έστω επειδή κάποιος άλλος στην προσφέρει απλόχερα. Γιατί είναι καλό να είσαι ανεξάρτητος, αλλά χρειάζεται να είσαι και ευάλωτος, διαφορετικά κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Τον εμποδίζεις από το να αισθανθεί.

Όταν ξέρεις τόσο καλά τον εαυτό σου, έχεις καλύτερη αντίληψη για το ποια άτομα θέλεις να έχεις δίπλα σου. Τα άτομα που πραγματικά θα σε κάνουν ακόμη πιο ευτυχισμένο απ' ότι κατάφερες να είσαι. Οι σχέσεις σου με τους ανθρώπους αποκτούν ποιότητα, γιατί είναι αβίαστες. Γιατί δεν χρειάζεσαι την ύπαρξη του άλλου στην ζωή σου, αλλά παρ' όλα αυτά την έχεις επιλέξει. Δεν βαστιέσαι από μια σχέση φοβούμενος την μοναξιά, γιατί ξέρεις ότι περνάς όμορφα και μόνος. Έτσι, δεν παραμένεις στο άσχημο, αλλά περιμένεις το καλύτερο. 


Το στυλ αντιμετωπιζεται ρατσιστικα;





Πριν αρχίσεις να φωνάζεις για την χρήση της λέξης "ρατσισμός" σε μια πρόταση που αναφέρεται στη μόδα, επισημαίνω ότι η επιλογή της λέξης ναι μεν δεν είναι εντελώς τυχαία, αλλά παράλληλα δεν εσωκλείει αυστηρά την έννοια αυτού του φαινομένου. Πρόκειται για ελεύθερη χρήση του λόγου.

Ήδη γνωρίζουμε ότι το στυλ είναι σχεδόν συνώνυμο του κοινωνικού status. Η σύνδεση αυτών των δύο ασκεί επιρροή και στην συμπεριφορική διάσταση. Όσο κι αν θες να το αρνηθείς, διαφορετικά συμπεριφέρεσαι σε ένα άτομο με κοστούμι, και διαφορετικά σε κάποιον που φοράει φαρδιά, urban ρούχα -σαν εκείνα που βλέπαμε στα rap music videos στα 90's. 

Υπάρχουν όμως άτομα που δεν προσπαθούν να "αναδείξουν" το status τους μέσα από το ντύσιμο τους, απλώς είναι λάτρεις της μόδας. Είναι άτομα δημιουργικά, που δεν φοβούνται να δοκιμάσουν κάτι καινούριο, να πειραματιστούν και να διασκεδάσουν με αυτό που φοράνε. Και παρόλο που το ντύσιμο κάποιου δεν ενοχλεί απολύτως κανέναν, είναι απίστευτα πολλές οι φορές που κάποιος θα τους κατακρίνει για τις στυλιστικές τους επιλογές. 

Ανόητα άρθρα που διαχωρίζουν το ντύσιμο ανάλογα με τις ώρες -"το πρωί δεν μπορείς να φορέσεις τακούνια ή γούνα, παρά μόνο το βράδυ"- εγκαθιστούν στο μυαλό των αναγνωστών την αντίληψη ότι όταν ένας άνθρωπος ντύνεται με στυλ όλες τις ώρες της ημέρας, τότε αυτό είναι άξιο χλευασμού. Ή έστω, επικριτικού βλέμματος από πάνω μέχρι κάτω με σηκωμένο το φρύδι. 

Επίσης, τέτοιου είδους "άρθρα" σίγουρα δεν τα έχουν συντάξει άτομα που όντως αγαπούν την μόδα, αλλά κάποιος wannabe fashion editor. Ο λόγος; Κάποιος ο οποίος ασχολείται πράγματι με την μόδα, δεν θα περιόριζε κατ'αυτόν τον τρόπο την δημιουργικότητα του αναγνώστη -αντιθέτως, θα έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να την φέρει στην επιφάνεια. Θα γνώριζε ότι το στυλ δεν καθορίζεται από χρονικούς και τοπικούς παράγοντες, αλλά είναι ένα στοιχείο του χαρακτήρα του ανθρώπου που τον ακολουθεί όπου κι αν πάει. Ούτε θα προωθούσε την κατακραυγή προς μια ομάδα ατόμων που αγνοούν τους άγραφους, συμβατικούς, βαρετούς κανόνες περί "κοινωνικώς αποδεκτού" ντυσίματος, γιατί υποτίθεται είναι κι εκείνος μέσα σε αυτήν την ομάδα. Υποτίθεται. Δεν είναι.

Τα άτομα με στυλ αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Υπάρχουν υπερβολικά πολλές εσφαλμένες αντιλήψεις, όπως ότι ασχολούνται μόνο με την εμφάνιση τους κι όχι με την προσωπικότητα τους. Ως εκ τούτου, δεν διαβάζουν πολύ, όταν βγαίνουν έξω οι συζητήσεις τους σχετίζονται μόνο με την θεματική της μόδας, δεν θα έκαναν ποτέ παρέα με κάποιον που δεν ξέρει ποιος είναι ο Balenciaga, δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο Trump και σχολιάζουν πάντα το στυλ των άλλων ανθρώπων. Θεωρούνται σνομπ -για κάποιο άγνωστο λόγο, και ότι προσπαθούν να φανούν "ανώτεροι" από τους άλλους, την στιγμή που απλώς ντύνονται λίγο πιο προσεγμένα ή ακόμη και "περίεργα" απ' ότι οι υπόλοιποι, επειδή τους αρέσει να αγοράζουν ιδιαίτερα ρούχα κι όχι basic. Χωρίς να υπαινίσσονται ότι έχουν κάτι κακό τα basic ρούχα.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι τα stylish άτομα, δεν ενδιαφέρονται για το στυλ των άλλων. Όπως για παράδειγμα κάποιος με τατουάζ, δεν νοιάζεται για το αν εσύ έχεις τατουάζ ή όχι. Είναι μια προσωπική επιλογή, ένας τρόπος ζωής που γίνεται με εντελώς ασυνείδητο τρόπο. Είναι γελοίο να θεωρούμε ότι όσοι ασχολούνται λίγο παραπάνω με την μόδα, αυτό σημαίνει ότι δεν ασχολούνται με καίρια ζητήματα ή ότι οι γνώσεις τους περιορίζονται μονάχα σε αυτόν τον τομέα. Το να έχεις στυλ δείχνει ότι είσαι δημιουργικός, και τα creative minds είναι από τα πιο μορφωμένα γιατί παίρνουν έμπνευση από τα πάντα. Συζητάνε για ιδέες, όταν οι υπόλοιποι συζητάνε για ανθρώπους. 







20 minimal γεωμετρικα tattoos που θα λατρεψεις!



Τα trends δεν αφορούν απόλυτα την μόδα, αλλά πολλές καλλιτεχνικές εκφάνσεις. Μια από αυτές είναι τα tattoos, και παρόλο που πολλοί θα διαφωνήσουν, πράγματι κατά καιρούς εμφανίζονται δημοφιλείς τάσεις στα τατουάζ. Κάποτε ήταν τα old school tattoos, άλλοτε τα ρεαλιστικά και οι προσωπογραφίες, τα τελευταία χρόνια βλέπουμε τα watercolor, τα mandala και τα γεωμετρικά. 

Τα γεωμετρικά σχέδια μπορεί να φαίνονται εύκολα, ωστόσο δεν είναι. Οι γραμμές πρέπει να είναι ολόισιες, καθαρές, και το παραμικρό λάθος είναι υπερβολικά εμφανές -σε αντίθεση με ένα τατουάζ με πολλές σκιές που ένα μικρό λάθος ίσως να μπορέσει να καλυφθεί. 

Ο μινιμαλισμός αποκτά ολοένα και περισσότερο έδαφος στο ντύσιμο, την διακόσμηση, αλλά και τον τρόπο ζωής γενικότερα, κι έτσι πολλοί είναι εκείνοι που αποφασίζουν να δείξουν την μινιμαλιστική τους διάθεση και στο σχέδιο τατουάζ που θα "χτυπήσουν". Παρακάτω, συλλέξαμε είκοσι πανέμορφα minimal γεωμετρικά σχέδια που σίγουρα θα ζηλέψεις.





















Γινε master του layering σε 7 βηματα


Ο χειμώνας ίσως είναι η εποχή για τα πιο δημιουργικά outfits. Μπορείς να συνδυάσεις πολλά διαφορετικά υφάσματα, να κάνεις mix & match κάτι που το καλοκαίρι είναι αδιανόητο λόγω της ζέστης. Το layering είναι το στυλ το οποίο αποτελείται από πολλά επίπεδα, κι όχι από τα βασικά: μπλούζα, παλτό, παντελόνι. 

Όχι μόνο σε κρατάει ζεστή, αλλά παράλληλα σου δίνεται η δυνατότητα να εκφραστείς περισσότερο μέσω του στυλ σου. Παρακάτω συγκεντρώσαμε μερικά βήματα, που εάν τα ακολουθήσεις θα γίνεις master του layering.

1. Αν το στυλ σου είναι minimal, δώσε μια μικρή πινελιά στο look, προσθέτοντας μέσα από το πουλόβερ σου ένα μακρύ λευκό πουκάμισο. Extra love όταν τα μανίκια από το πουκάμισο  -τα οποία έχεις αφήσει ξεκούμπωτα για effortless vibes- προεξέχουν του πουλόβερ.

2. Φόρεσε ένα λεπτό ζιβάγκο μέσα από μια μπλούζα με στρογγυλή λαιμόκοψη, κι από πάνω ένα ογκώδες παλτό. 

3. Τα layers δεν αφορούν μόνο τα ρούχα καθαυτά, αλλά και τα αξεσουάρ. Φόρεσε ένα σκουφάκι ή ακόμη καλύτερα ένα καπέλο, δερμάτινα γάντια ή κασκόλ.

4. Ενώ το κασκόλ είναι το πιο συνηθισμένο αξεσουάρ για layering, στην πραγματικότητα είναι λίγο tricky. Αν επιλέξεις ένα μονόχρωμο, φαρδύ και μακρύ κασκόλ, φρόντισε να το συνδυάσεις με ένα minimal look, και κυρίως με ένα παλτό σε διαφορετικό χρώμα από αυτό του κασκόλ. Αν το παλτό και το κασκόλ είναι ίδιου χρώματος, θα δημιουργήσεις παραπανίσιο όγκο στο σώμα, όπου οι λεπτομέρειες δεν θα είναι ευδιάκριτες και το outfit θα φαίνεται χαοτικό. Επίσης εάν ένα από τα δύο κομμάτια έχουν κάποιο μοτίβο -ας πούμε καρό- τότε το άλλο κομμάτι καλό θα ήταν να παραμείνει μονόχρωμο.

5. Φόρεσε ένα ανοιχτό πουκάμισο πάνω από ένα πουλόβερ με ζιβάγκο για ανδρόγυνο στυλ. Από πάνω επίλεξε ένα στενό μακρύ παλτό για να ισοβαθμίσεις τον όγκο.

6. Δοκίμασε να φορέσεις ένα δερμάτινο jacket ή ένα blazer μέσα από μια φαρδιά καμπαρτίνα.

7. Ή το αντίθετο. Φόρεσε ένα κοντό leather jacket πάνω από ένα στενό μακρύ παλτό.