culture,

Οι Ελληνες φωτογραφοι που πρεπει να ακολουθησεις στο Instagram [part 1]

7:12 μ.μ. 0 Comments


Yeah, alright τα social media -κυρίως το Instagram ως τελείως εικονικό μέσο- είναι ένας εύκολος τρόπος να κρατάς επαφή με την καθημερινότητα των φίλων σου, να stalkarεις την πιο όμορφη κοπέλα του κόσμου -γκουχου όχι εγώ δενεε- να βλέπεις το lifestyle ατόμων από όλο τον κόσμο. Αλλά την στιγμή που ένα Insta account θα σου δώσει έμπνευση, ή θα σε κάνει να παρατηρήσεις κάθε μια λεπτομέρεια της φωτογραφίας, τότε ξέρεις ότι αυτό το συγκεκριμένο άτομο έχει κάτι διαφορετικό -μια μοναδικότητα στην αισθητική του που αξίζει κάτι παραπάνω από ένα double tap ή ένα follow. 

Κι ενώ στην Ελλάδα -εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές- η δημιουργικότητα θεωρείται δευτερεύουσα αρετή, και συχνά υποβιβάζεται σαν ένα χαρακτηριστικό που δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, υπάρχουν κάποια άτομα που όχι μόνο έρχονται να ανατρέψουν αυτή την "λογική" αλλά και να αποδείξουν, παράλληλα, ότι μπορούν να τα καταφέρουν σε ένα τόσο καλλιτεχνικά πεσιμιστικό περιβάλλον. Ο πεσιμισμός να σημειωθεί ότι επέρχεται με την έννοια της αποτελμάτωσης της τέχνης από το κοινό, κι όχι, εννοείται, από τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Οι παρακάτω Έλληνες φωτογράφοι -ή έστω λάτρεις της φωτογραφίας- θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος αυτής της κατηγορίας δημιουργικών ανθρώπων, όσο άσχημο κι αν ακούγεται το να κατηγοριοποιείς ένα άτομο. Ή μάλλον, δεν είναι κατηγορία, είναι απλώς καλλιτέχνες.


Στο feed του Dimitri Michailidi θα βρεις πολλές αποχρώσεις του μπλε -σίγουρα πάνω από πενήντα. Συχνά ενσωματώνει το ανθρώπινο στοιχείο σε ένα μινιμαλιστικό περιβάλλον -κι όχι μόνο- αλλά το κάνει με τέτοιο τρόπο ώστε να θες να μάθεις την ιστορία που κρύβει από πίσω όχι μόνο η φωτογραφία καθαυτή, αλλά και το εικονιζόμενο άτομο. Μαγνητίζει την κίνηση των ανθρώπων σε απρόσμενες στιγμές, όπως όταν χορεύουν ή όταν πέφτουν στο νερό. Θα κοιτάξεις το feed του ξανά και ξανά γιατί οι φωτογραφίες του έχουν κάτι γαλήνιο αλλά και ταυτόχρονα έντονο, έχουν αρμονία κι ένα υποκρύπτον story. Ακόμη κι αν αυτό το story το δημιουργείς μόνος σου στο μυαλό σου.

Χιονισμένα, βροχερά, ηλιόλουστα τοπία. Εικόνες καθημερινές που εμείς συνήθως προσπερνάμε, φαίνεται να ελκύουν την καλλιτεχνική ματιά του Thodori Georgiou και τις "παγώνει" για πάντα στον φακό του. Το ανθρώπινο στοιχείο, κάποτε συνωστισμένο και κάποτε μοναχικό, απαθανατίζεται σε στιγμές ηρεμίας -όπως όταν διαβάζει ένα βιβλίο στην παραλία- δημιουργικότητας -όπως όταν τραγουδάει ή τραβάει μια φωτογραφία- την ίδια στιγμή που το τοπίο είναι σχεδόν πάντα απόλυτα ευδιάκριτο κι εύκολο να τοποθετηθεί στον χάρτη. Κάποτε στον Λευκό Πύργο, άλλοτε στο Μοναστηράκι ή και στα επιβλητικά κτήρια της Πράγας.

Εκεί που εσύ βλέπεις λασπωμένους δρόμους και graffities, ο Konstantinos Papadimitriou βλέπει χρώμα, αντανάκλαση, ζωντάνια. Τα ετοιμόρροπα κτήρια της Αθήνας δεν ήταν ποτέ πιο όμορφα. Σαν σκηνές βγαλμένες από ταινία, οι φωτογραφίες του αποτελούν το τέλειο πάντρεμα ψυχρού και ζεστού, ανθρώπου και γκρίζου, κίνησης και στασιμότητας. Είναι η στιγμή που ζηλεύεις λίγο την ματιά του, όχι για να τραβήξεις και συ τέτοιες φωτογραφίες, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον χώρο γύρω του. Έναν χώρο που ναι μεν σου δείχνει τους ρυθμούς ζωής της Αθήνας -κι όχι μόνο αυτής- όμως στο παρουσιάζει με τέτοιο τρόπο ώστε να θαυμάσεις τους ταχείς ρυθμούς, να θαυμάσεις έναν τοίχο με graffity, ή το γκρίζο background. Να θαυμάσεις εκείνο που τόσο καιρό απεχθανόσουν.


Ο Yianis Zahos έχει μια εκνευριστικά υπέροχη αισθητική -δίνει στυλ σε κάθε shot. Όσο κατεβαίνεις στο feed του, τόσο περισσότερο εντυπωσιάζεσαι, σε κρατά σε αγωνία, είναι σχεδόν μαγικό! Καταφέρνει να ενσωματώσει το ανθρώπινο στοιχείο σαν προέκταση του περιβάλλοντος χώρου, σαν να συνυπάρχουν και οι δύο τόσο αρμονικά που δεν σε ενδιαφέρει πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Κάποιες φωτογραφίες του θα σε ταρακουνήσουν, άλλες θα θέλεις να τις κάνεις πόστερ για το δωμάτιο σου και με κάποιες θα χαμογελάσεις.


Μπορεί να μην την γνωρίζεις προσωπικά, αλλά η Cristiter μέσα από τις φωτογραφίες της θα σε κάνει να την συμπαθήσεις. Η αισθητική της αποπνέει κάτι γλυκό, γνώριμο, ζεστό σαν μια παλιά ανάμνηση που δεν έχεις ζήσει αλλά υπάρχει στο μυαλό σου. Συνδυάζει το σύγχρονο με το vintage, η αγάπη της για τις γραφομηχανές, τα βιβλία και τα ποδήλατα την καθιστούν αυτόματα ένα τόσο ενδιαφέρον άτομο. Ελάχιστοι καλλιτέχνες καταφέρνουν να τους συμπαθήσεις απλώς και μόνο από αυτό που αποτυπώνουν σε μια φωτογραφία -η Cristiter είναι μια από αυτούς. Το feed της θα σε κάνει να νιώσεις μια γλυκιά νοσταλγία και ταυτόχρονα μια θετική αύρα. 

Ο Sotiris Bougas στο Instagram του πλέκει ένα εγκώμιο στον μινιμαλισμό. Πολύ εύκολα θα αναγνωρίσεις ότι μια φωτογραφία είναι δική του, κάτι που τον καθιστά ακόμη πιο ταλαντούχο. Βρίσκει λευκά τοπία και τους συμπεριφέρεται σαν να είναι καμβάς -αντί για πινέλο έχει την φωτογραφική του, κι αντί για χρώματα έχει το ανθρώπινο στοιχείο. Το τελευταίο φαντάζει σχεδόν πάντα μικρό, αλλά όχι ασήμαντο -σαν μια υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος αποτελεί μονάχα ένα μικρό κομμάτι αυτού του κόσμου. Ίσως πάλι κι όχι. Οι χαρακτήρες κάποιες φορές μοιάζουν σαν αποκολλημένοι από τον τριγύρω κόσμο, αλλά ταυτόχρονα σε μια απόλυτη αρμονία με τις τοποθεσίες. Αυτή η αμφιλεγόμενη οπτική της αποσύνδεσης και της προσκόλλησης, καθίσταται ακόμη πιο μαγευτική δεδομένου ότι την ενσωματώνει σε ένα λευκό, ήσυχο, minimal φόντο.


Βλέποντας τις φωτογραφίες του George Chatzipanagiotou θα αναρωτηθείς πού ξεκινά και πού σταματά η πραγματικότητα. Είναι σαν κολλάζ που κρύβουν πίσω τους μια ιστορία ή ένα νόημα με -όλως περιέργως- καθόλου επιτηδευμένο τρόπο. Φέρνει τα ίσια ανάποδα με την δημιουργικότητα του, κατασκευάζει κόσμους ή και ιδέες ενώ συγχρόνως καταρρίπτει τα δεδομένα που ξέρουμε. Είναι σαν να παρακολουθείς να χτίζεται μια ταινία φαντασίας μπροστά στα μάτια σου, καθώς οι φωτογραφίες του όχι μόνο έχουν κάτι το σουρεαλιστικό, αλλά υπάρχει μέσα τους κίνηση και ζωή. 


Φιλικό disclaimer: Το κείμενο αυτό δεν ενέχει ίχνος κριτικής -παρά μόνο θαυμασμού.